Vertrouwen onder het doek: observaties binnen een Indisch circus met een jute tent
Rond de eeuwwisseling, na vijf jaar touren met Cirque du Soleil door Europa, reisde ik door India. Ten noorden van Mumbay stuitte ik op Circus Apollo—een groot circus, onder een jute big-top. Ik trok enkele weken met hen op. Mijn eigen ervaring in het circusleven opende
deuren: tijd en toegang om rustig te kijken, te luisteren en te benaderen. Niet het spektakel, maar de routines en ritmes.
Deze beelden richtenzich op vertrouwen als werkomgeving en op orde die uit frictie ontstaat.
Het circus is een plek waar discipline en improvisatie elkaar raken. In Apollo trof ik een wereld die tegelijk robuust en kwetsbaar is: zoals de jute van de big-top dat ademt, licht dat zich verplaatst, sporen
van regelmaat, en het collectieve werk achter individuele acts. Mijn eerdere jaren bij Cirque du Soleil boden herkenning in ritmes—maar ook ruimte om anders te kijken. Ik wilde niet backstage “onthullen” of exotiseren; ik wilde observeren hoe routine en menselijk vertrouwen samen een werkende orde vormen.
Ik benaderde mensen in een kalm tempo, zonder te sturen, vanuit de vanzelfsprekendheid van gedeelde discipline. Ik werkte met bestaand licht, minimale interventie en kadreringen die patronen en breuken naast elkaar zetten.
Trust behind the curtain: observations inside an Indian circus under jute canvas.
Around the turn of the millennium, after five years touring Europe with Cirque du Soleil, I traveled through India. North of Mumbai I came across Circus Apollo—a large circus housed under a big top of jute. I spent several weeks with them. My own background in the circus world opened doors: time and access to approach people calmly and to look and listen withcare.
These photographs don’t chase spectacle; they trace the work envronment it routines and rhythms.
Circus is where discipline and improvisation meet. At Apollo I found a world both robust and vulnerable: the big top made of jute that breathes, light that moves, traces of regularity, and the collective labor
behind individual acts. My years with Cirque du Soleil gave me a feel for those rhythms—while also creating space to look differently. I didn’t want to “expose” backstage or exoticize the scene; I wanted to observe how routine and human trust shape aworking order.
I approached people at a slow, respectful pace, without directing, relying on the shared discipline of the craft. I worked with available light, minimal intervention, and framings that place patterns beside ruptures.