Not important

Mijn uitrusting
(en waarom die niet belangrijk is)

Camera’s zijn niet belangrijk op zichzelf. Fotografie is een technisch ambacht: liefde voor techniek helpt, maar het beeld en het kijken gaan voor. Wat voor mij het meeste uitmaakt is hoe je beweegt, hoe je kijkt en hoe vanzelf je je camera bedient.

Schoenen — het belangrijkste “uitrustingsstuk”
Goede wandelschoenen zijn cruciaal: stevig genoeg om dagelijks lange afstanden te lopen en passend bij de omgeving.
Lage Meindl’s—waterdicht, met stevige zool en goede ondersteuning.

Tas — klein, onopvallend, functioneel
Ik ben intussen mijn derde Domke FXb aan het verslijten. Deze tasjes zijn klein, onopvallend en doordacht ontworpen—jammer genoeg lastig in Nederland te krijgen.

Analoge jaren — licht, betrouwbaar, series maken
Ik begon met een gekregen Olympus OM1n (50 mm) → aangevuld met OM4Ti (roemruchte multi-spotmeting).Lichte, kleine camera’s met prime-lenzen; ik had een complete set.

Middenformaat: eerst een Rolleiflex—super betrouwbaar. Later aangevuld met eenFujica GA645 (meetzoekercamera).

Daarna de Leica-periode:
M4-P, M6, met Elmarit 21 mm, Summilux 35 mm en een oude 50 mm.
Hiermee heb ik veel door India gereisd; super betrouwbaar en ook zonder batterijen te gebruiken als je het licht kunt lezen.
Als aanvulling een Contax RTS met 50 en 80 mm; een meetzoeker is naar mijn smaak minder geschikt voor portretten.
Helaas zijn de Leica’s ooit gestolen. 

Ik heb ze vervangen door een Mamiya 7II-set: twee bodies met 43, 65 en 150 mm. Veel mee gereisd; prachtige camera. Nadeel: op een halve–jaar–reis door Zuid-Amerika had ik meer gewicht aan rolfilm mee dan aan kleding.

Digitale periode — groot en klein, zoeken naar balans

Start digitaal met Nikon D200, daarna D800.
Lensen: oude AI-S 21/35 mm en AF-D 50/80 mm.
De D800 + AI-S 35/1.4 is een erg mooie combinatie, maar wel groot.
Geëxperimenteerd met Sony NEX-5 + Summilux 35 mm—geen combinatie waar ik echt gelukkig van werd.

Kleine Fuji’s hebben de Domke-tasjes overgenomen:
Fuji X100series → X100T → X100VI.
Voor verwisselbare lenzen: XT10, XE2 en nu XT50.
Lensen: 16 mm (meest gebruikt) en de 23 mm van de X100-serie.
Klein, en zeker de laatste generatie: super snel en stil—ideale reiscamera.

Brandpunten, afstand en keuzes
Mijn meest gebruikte brandpunt is 35 mm (full-frame equivalent). De laatste jaren neemt 24 mm een steeds grotere rol.
Mensen fotograferen vraagt nabijheid: dicht bij staan brengt gevoel over.
Als ik de straat op ga kies ik vooraf waarmee ik ga fotograferen; dat voorkomt
besluiteloosheid.

In een rustige setting neem ik vaak twee camera’s mee met:
– supergroothoek (24 of 21 mm),
–  35 mm,
– korte tele (75 of 80 mm).
Die beperking geeft me meer focus in mijn fotografie.

Wat echt telt
Uiteindelijk maakt het minder uit welke camera je gebruikt, zolang je je bewust bent van de uitwerking die jouw aanwezigheid en apparatuur op je omgeving hebben. Een Mamiya 7II, Leica M6, Nikon D800 of Fuji X100VI komt heel verschillend over op mensen. 

Het belangrijkste is dat je je camera blindelings kunt bedienen—zodat de techniek je niet afleidt van het kijken.

My gear
(and why it’s not important)

Cameras aren’t important in themselves. Photography is a technical craft: a love of technique helps, but the image and the act of looking come first. What matters most to me is how you move, how you look, and how effortlessly you operate your camera.

Shoes — the most important “piece of gear”
Good walking shoes are crucial: sturdy enough for long days on foot and suitable for the environment. 
Low Meindls—waterproof, with a solid sole and good support.

Bag — small, unobtrusive, functional
I’m now wearing out my third Domke FXb. These bags are small, unobtrusive, and smartly designed—unfortunately hard to find in the Netherlands.

Analog years — light, reliable, building in series
I started with a generours presented Olympus OM‑1n (50mm) → added OM‑4Ti (famous multi‑spot metering).
Lightweight, compact cameras with prime lenses; I had a full set.

Medium format: first a Rolleiflex—super reliable. Later added a Fujica GA645
(rangefinder camera).

Then the Leica period:
M4‑P, M6, with Elmarit 21mm, Summilux 35mm, and an older 50mm.
I travelled extensively through India with this set; super reliable and usable even without batteries if you can read the light.
As an addition: a Contax RTS with 50mm and 80mm; to my taste, a rangefinder isn’t ideal for portraits.
Unfortunately, the Leicas were stolen from my home. 

I replaced them with a Mamiya 7II set: two bodies with 43, 65, and 150mm. I travelled a lot with it; a beautiful camera. The downside: on a half‑year trip through South America I carried more weight in roll film than I did in clothing.

Digital period — big and small, searching for balance

I went digital with the Nikon D200, then the D800.
Lenses: older AI‑S 21/35mm and AF‑D 50/80mm.
The D800 + AI‑S 35/1.4 is a very satisfying combination, but quite large.
I experimented with a Sony NEX‑5 + Summilux 35mm—not a combination that
made me happy.

The small Fujis have taken over the Domke bags:
Fuji X100 series → X100T → X100VI.
For interchangeable lenses: XT10, XE2, and now XT50.
Lenses: 16mm (most used) and the 23mm on the X100 series.
Compact, and especially the latest generation: very fast and quiet—an ideal travel camera.

Focal lengths, distance, and choices
My most used focal length is 35mm (full‑frame equivalent). In recent years, 24mm has become increasingly important side kick.
Photographing people requires proximity: standing close conveys feeling.
When I head out into the street, I choose in advance what I’ll use; that prevents indecision.

In a calmer setting, I often carry two cameras with:
– a super‑wide (24 or 21mm),
– 35mm,
– short telephoto (75 or 80mm).

That deliberate limitation gives me more focus in my work.

What truly matters
In the end, it matters less which camera you use—as long as you’re aware of the effect your presence and equipment have on your surroundings.
A Mamiya 7II, Leica M6, Nikon D800, or Fujifilm X100VI will be received very differently by people.

What’s most important is being able to operate your camera blind—so the technique doesn’t distract from seeing.